اردیبهشت

عذر تقصیر

hrdadashi — Sat, 06 Sep 2008 00:48:18 GMT

خوب، گفتن ندارد كه وقتي من يكي‌، دو هفته وبلاگم را به روز نمي‌كنم معني‌اش اين است كه يا وقت ندارم، يا رايانه‌ام مشكل دارد، چون آدمي مثل من غير ممكن است كه حرفي براي گفتن نداشته باشد! البته ناگفته نماند كه هر دو گزينه‌ي فوق درست است؛ يعني هم رايانه‌ام مشكل پيدا كرده بود و هم وقت نداشتم. به هر حال تا دلتان بخواهد حرف براي گفتن دارم. از اين‌كه بالاخره دارم مستقل مي‌شوم و به اتاق خودم (پاسيوي سابق منزلمان!) نقل مكان مي‌كنم كه با كتاب‌ها و نوشته‌هايم خلوت كنم؛ تا اين‌كه ناشرم نسخه‌ي نهايي رمان نوجوانانه‌ام را داده براي تأييد، تا فرا رسيدن ماه مبارك و... درباره‌ي همه‌ي اين‌ها خواهم نوشت. فعلاً به خاطر رفع مشكل رايانه آن‌قدر خوشحالم كه... بقيه‌ي گفتني‌ها بماند براي بعد.

آرزو...

hrdadashi — Tue, 29 Jul 2008 21:58:18 GMT

اين روزها بدجوري دلم براي مادربزرگم تنگ شده. دلم لك زده براي اين‌كه بروم سراغش، دستش را ببوسم و بگويم خانوم جونم (مادربزرگ را اين جوري صدا مي‌زدم با تكيه بر «ن» دوم و كش دادن آن)، براي اين نوه‌ي خسته و گرفتارت كه هيچ‌جوري دلش باز نمي‌شود و هيچ‌جوري خستگي‌اش در نمي‌رود دعا كن. برايش دعا كن كه عاقبت به خير شود. دعا كن... اما حيف و صد حيف. 29 سال است كه مادربزرگ عاقبت به خير شده و رفته جايي كه دير يا زود اين نوه‌ي خسته و دلگرفته‌اش هم بايد برود آن‌جا. لااقل كاش شبي به خوابم بيايد...

hrdadashi — Wed, 23 Jul 2008 12:55:18 GMT

بدون شرح/ جور هندوستان

اين‌روزها كه مي‌گذرد...

hrdadashi — Sat, 19 Jul 2008 18:29:56 GMT

اين‌روزها حس عجيبي دارم. احساس مي‌كنم چيزي در من در حال سرريز ‌كردن است. اين حس گفتني نيست و فقط با نوشتن التيام پيدا مي‌كند. آخر ـ مي‌دانيد كه ـ نوشتن، بيش‌تر وقت‌ها بهترين داروست. نوشتن درباره‌ي جهل آدم‌ها، نوشتن از خودخواهي‌هايشان. نوشتن از كوچكي آدم‌ها ـ فاميلي داشتيم كه حدود 15سال پيش به خاطر يك مسأله‌ي كوچك، خودكشي كرد. آن موقع بود كه احساس كردم آدم‌ها بر خلاف چيزي كه ادعا مي‌كنند، خيلي كوچك و حقيرند. ـ نوشتن درباه‌ي گناهان بدون لذت‌شان... كاش مي‌شد يك ماه مرخصي مي‌گرفتم و مي‌نشستم اين حس را مي‌نوشتم. افسوس...

و ديگر آسمان را نخواهي ديد/ یادداشتی بر رمان "بیوتن"

hrdadashi — Sun, 06 Jul 2008 21:51:18 GMT

رضا اميرخاني نويسنده‌ي باهوشي است. اين را زماني كه «من او» را مي‌خواندم متوجه شدم. همان زمان حسي قوي به من مي‌گفت اين آدم واقعاً حرفي براي گفتن دارد. آن موقع اصلاً او را نمي‌شناختم و اثر قبلي‌اش «ارميا» را هم نخوانده بودم؛ اما همان يك اثر هم تأثير خود را گذاشته بود و اميرخاني را سر زبان‌ها انداخت و مسير زندگي اين نويسنده جوان را تغيير داد. خودش در جايي گفته است اگر روزي كتاب‌هايم نفروشند، سراغ شغل اصلي‌ام مي‌روم. (نقل به مضمون) اما همان زمان، با تمام حس خوبي كه به او و «من او» داشتم، نگران هم شدم. نگران از اين حيث كه معمولاً ايراني جماعت استعداد عجيبي دارد كه يك شبه ره صد ساله برود و بعد، يك شبه نه تنها راه رفته را به عقب برگردد، كه سقوط نيز بكند.

بیوتن/بی وطن یا...؟

hrdadashi — Sat, 28 Jun 2008 11:11:00 GMT

نمي‌دانم «بيوتن» رضا اميرخاني را خوانده‌ايد يا نه. من اين كتاب را در نمايشگاه كتاب خريدم. چند روزي است كه آن را دست گرفته‌ام براي خواندن. اگر طاقت آوردم و تا انتها توانستم آن را بخوانم، حتماً يادداشتي بر آن خواهم نوشت.

hrdadashi — Tue, 24 Jun 2008 20:13:18 GMT

هميشه از خداوند خواسته‌ام در برابر دو چيز از من مراقبت كند: غفلت و جهالت.

ماجراي معروف گريه‌ي شبانه‌ي حضرت رسول ـ صلي عليه و آله و سلم ـ و دعايشان كه «خداوندا، لحظه‌اي مرا به خود واگذار نكن» را ديگر همه شنيده‌ايم. اگر رسول خدا چنين خواسته‌اي از معبودشان دارند، شايد نه به اين معناست كه ايشان ترس از لغزيدن دارند؛ چرا كه خود خوب مي‌دانند كه خداوند بدي و پلشتي را از رسول اكرم و خاندان مكرم‌شان برداشته ‌است. با اين تعبير، (اگر چه ايشان در پاسخ ام سلمه كه پرسيد: «شما كه چنين دعا مي‌كنيد؛ پس تكليف ما چيست»، مي‌فرمايند: «خداوند لحظه‌اي يونس(ع) را به حال خود واگذار كرد و آن بلا به سرش آمد.») هدف آن بزرگوار اين بوده است كه ما را به مساله‌ي بزرگي آگاه كنند و آن اين‌كه: اي بنده‌ي ضعيف خداوند، مواظب خودت باش!

بگذريم. مسأله قدري پيچيده شد. منظور از اين مقدمه‌ي طولاني اين بود كه بايد شب و روز و در هر حال از خداوند بخواهيم غفلت را از ما دور كند.

دومين دعاي هميشگي من اين بوده و هست كه خداوند، جهالت را از من دور كند. فكر مي‌كنم پس از دعا براي فرج حضرت بقية‌الله ـ عجل‌الله تعالي فرجه ـ اين دو، بهترين دعايي است كه مي‌توان كرد؛ و

اين‌كه چه چيز باعث شد چنين مطلبي را در وبلاگم بگذارم... بماند.

بعد از بيست سال!

hrdadashi — Tue, 10 Jun 2008 20:37:18 GMT

امروز سيدمهدي سيدين حكايتي برايم تعريف كرد كه حسابي تكانم داد. مي‌گفت يكي از بستگانش 20 سال پيش به رحمت خدا رفته است، چند شب پيش مي‌آيد به خواب يك نفر و مي‌گويد از همان لحظه‌ي مرگ تا الآن (يعني به مدت 20 سال!) درگير سوال و جواب بوده و تازه چند ساعت است كه دست از سرش برداشته‌اند. مي‌گفت تازه اين بابا آدم خوشنامي‌ هم بوده.

از ظهر كه سيد اين حكايت را برايم تعريف كرده تا حالا فكرم مشغول است و دارم داغان مي‌شوم. البته حسي هم به من مي‌گويد از كجا معلوم كه اين رويا، صادق بوده باشد؛ اما حس ديگري مي‌گويد شايد هم اين خواب درست باشد در هر صورت، صحت و سقم اين قضيه، پنجاه پنجاه است. پس بايد دعا كنيم خداوند تبارك و تعالي خودش دستمان را بگيرد.

نادر ابراهيمي، سفر به ديار ناشناخته

hrdadashi — Sun, 08 Jun 2008 09:17:18 GMT

نادر ابراهيمي، غول ادبيات داستاني ايران و تاثيرگذارترين نويسنده‌ي ايراني بر ادبيات و سينما پنج‌شنبه گذشته به بهترين بخش زندگي‌اش كوچ كرد؛ آن هم در نهايت غربت. هشت سال پيش وقتي كه پيش‌شماره‌هاي روزنامه‌ي جام جم را منتشر مي‌كرديم، با منزل نادر ابراهيمي تماس گرفتم تا از حال و روز كارهايش بپرسم. همان موقع همسر نادر ابراهيمي بزرگ از بيماري او خبر داد (و احتمالاً ما اولين رسانه‌اي بوديم كه خبر بيماري او را منتشر كرديم.) از فرزانه منصوري خواهش كردم گوشي را به همسرش بدهد تا احوالي از او بپرسم؛ با اصرار من پذيرفت (و چه شان و احترامي براي نادر قائل بود و هست.) صداي لرزان نادر دلم را لرزاند و فراموشي مزمني كه به واسطه بيماري مهلكش به او دست داده بود منقلبم كرد. (نادر ابراهيمي نام كتاب‌هاي نيمه‌كاره‌اش را به ياد نمي‌آورد!‌) فرزانه منصوري همان موقع گفت تصميم گرفته نادر را براي معالجه به اروپا ببرد و...

پس از آن از گوشه و كنار خبرهايي درباره‌ي بيماري‌اش مي‌رسيد تا اين‌كه پنج‌شنبه شب، رسانه‌ي ملي(!) لطف كرد(!) و در بخش خبرهاي علمي ـ فرهنگي به عنوان آخرين خبر، آن هم در يك جمله اعلام كرد نادر ابراهيمي، نويسنده‌ي معاصر درگذشت. ظاهراً از نظر مسوولان تلويزيون، خبر به گل نشستن مريخ‌پيما بسيار مهم‌تر از مرگ نادر است.

يك سال پيش از آن‌كه بيماري مرگبار، دامان نادر ابراهيمي را بگيرد افتخار شاگردي او را در كارگاه رمان‌نويسي حوزه هنري داشتم. اين وجيزه را تنها به رسم قدرداني و به مصداق حديث شريف «من علمني حرفاً فقد صيرني عبدا» براي قدرداني از نادر ابراهيمي نوشتم. مردي كه به راستي نادر بود.

همه چيزمان به همه چيز مي‌آيد!

hrdadashi — Sat, 31 May 2008 11:07:43 GMT

حدود 20ـ 25 سال پيش در يك خانه‌ي قديمي كه از پدربزرگ به ارث رسيده بود زندگي مي‌كرديم. اين خانه، محل موقت زندگي‌مان بود تا وضعيت انحصار ورثه و ديگر كارهاي قانوني آن تمام شود و فكري براي بازسازي يا فروش آن بكنيم. سقف اين خانه كه چوبي هم بود، شكم داده بود، ديوارهاي گچي ـ گاهگلي آن جا به جا ريخته بود و خلاصه كلي لوكيشن بود براي خودش!

از همه بدتر، اوضاع موزاييك‌هاي كف حياط بود كه با هر بارندگي، آب زير آن جمع مي‌شد و لجن مي‌شد و لباس‌هايمان را كثيف مي‌كرد. اجازه‌ي ساخت كه قاعدتاً نداشتيم، بالاخره يك روز پدرم تصميم گرفت دستي به سر و روي خانه بكشد تا اين‌كه وضعيت حقوقي آن روشن شود. الغرض! معماري را آورديم براي عوض كردن كاشي‌هاي كف حياط. نا گفته نماند كه اين آقاي معمار تا چند سال پيش از آن مغازه‌ي ترشي‌فروشي داشت. بعد، به دلايلي كه برايمان مشخص نبود، مغازه را تعطيل كرده و به بنايي رو آورده بود. اين بنده‌ي خدا يكي ـ دو روز در خانه‌ي ما كار كرد و رفت. چشمتان روز بد نبيند! حياط ما موزاييك شد؛ اما چه موزاييكي! به يك هفته نكشيده تمام موزاييك‌ها لق شدند و موقع راه رفتن روي آن‌ها اركستر سمفونيكي راه مي‌افتاد كه جايتان خالي. پدرم سراغ استاد معمار(؟!) رفت و گلايه كرد كه اين چه وضع موزاييك كردن است و...

فكر مي‌كنيد طرف چه جوابي به پدرم داده بود؟ با كمال بي‌شرمي گغته بود اين موزاييك‌ها خيلي هم خوب است؛ چون به در و ديوار حياط‌تان مي‌آيد!

اين‌ها را براي چي نوشتم؟ خدمتتان عرض مي‌كنم. چند روز پيش يكي از خبرنگاران را فرستادم از كتابخانه‌ي بيمارستان قلب گزارش بگيرد. رييس كتابخانه گفته بود بايد معرفي‌نامه بياوريد. معرفي‌نامه صادر شد و خبرنگار هم گزارشش را گرفت؛ اما بعد گفتند رييس بيمارستان بايد تاييد كند تا شما بتوانيد گزارش را منتشر كنيد. بعد هم يك قرار ملاقات تعيين شد و خبرنگار رفت به ملاقات آقاي رييس! طرف گفته بود مگر "كتاب" چه چيز خاصي دارد كه براي آن يك خبرگزاري تخصصي راه انداخته‌ايد؟! بعد هم كه خبرنگار ما توضيح داده و گفته بود زير نظر وزارت ارشاد هستيم و... طرف گفته بود شما بايد مجوز تاسيس خبرگزاريتان را برايم بياوريد! بعداً ما با رييس دانشگاه علوم پزشكي مكاتبه كنيم اگر آن‌ها تاييد كردند و اجازه دادند، آن موقع بياييد براي گرفتن گزارش!

خلاصه فكر نكنيد اين‌ها را نوشته‌ام تا از كسي يا چيزي گلايه كنم؛ فقط خواستم بگويم كه در اين مملكت، همه چيزمان به همه چيز مي‌آيد.