خسته‌ام. خسته.

  از بس به ديگران اعتماد كردم و نتيجه‌ي حسن نيتم را نديدم، خسته‌ام. خدايا! خودت شاهد باش. شاهد باش كه به بنده‌هايت اعتماد مي‌كنم و اعتماد نمي‌بينم.

  اوليا و بزرگان از ما خواسته‌اند كه به بنده‌هاي خدا حسن نيت داشته باشيم؛ اما وقتي از رفتارهايمان سوء استفاده مي‌كنند، چه بكنيم؟

  ●دوستان محترم! لطفاً اگر مي‌خواهيد كامنت بگذاريد كه: فلاني، رفتارت را با اين‌جور آدم‌ها عوض كن، مي‌خواهم صد سال سياه كامنت نگذاريد. من همينم كه هستم. يا آن‌ها بايد رفتارشان را عوض كنند يا اين‌كه به درك! من عوض نمي‌شوم؛ همان‌طور كه آن‌ها عوض نمي‌شوند. اين، به آن در، حساب هم بي‌حساب!

 با همسایه‌ات دوست باش؛ اما ديوار را برندار.

  آفتاب‌پرست! اين، تيتر مطلبي است كه مجله‌ي همشهري جوان براي مخملباف نوشته است. اگر 10 ـ 12 سال پيش، كسي اين تيتر را براي محسن زده بود، مطمئناً عصباني مي‌شدم و حتماً واكنش شديدي نشان مي‌دادم؛ اما امروز كه اين مطلب كوتاه را خواندم، حق را به نويسنده‌ي آن دادم.

 زماني شيفته‌ي مخملباف بودم. از اسمش (دقت كرده‌ايد چه وزن و آهنگ خوبي دارد اين اسم؟) خوشم مي‌آمد. از جسارتش. از نو‌آوري‌هايش در داستان‌نويسي و فيلم‌سازي.

  اولين بار كه اسمي ديدم از مخملباف، سال‌هاي 62 ـ 63 بود به گمانم كه مدرسه‌ي ما «توبه‌ي نصوح» او را برايمان نشان داد. فيلم، به غايت، ابتدايي و غيرحرفه‌اي است؛ اما همان فيلم هم به دل ما مي‌نشست، به‌خصوص كه تا آن موقع هيچ فيلمي در هيچ سينمايي نديده بودم. (سال 64 بود انگار كه براي اولين بار پايم به سينما باز شد.)

خوبی زیاد، احمق را به خیال بد می‌کشاند.

  ديروز (منظورم سه‌شنبه است.) با مناف و بهروز سه ساعت تمام(بدون اغراق) بحث مي‌كرديم. محور بحث، گلايه‌ي من از دوستاني بود كه نه تنها فقط جلوي پايشان را مي‌بينند، بلكه در همان منظر محدود هم غالباً خودشان را مي‌بينند و منافع ديگران برايشان اهميتي ندارد.

  اين دو بزرگوار هم حرفشان اين بود كه تو(يعني من) بايد خودت را بيش‌تر‌ در معرض ديد قرار دهي، تا بيش‌تر ديده شوي. مثلاً مناف مي‌گويد چند سالي هست كه جهشي در داستان‌نويسي من نمي‌بيند (راست مي‌گويد اين روزها كم‌تر مي‌نويسم.)و گلايه‌ي دوستانه‌اش اين است كه چرا تكاني به خودم نمي‌دهم.

  حرفشان تا حدودي درست هم هست. اما خدا وكيلي در دوره و زمانه‌اي كه بايد براي شندرقاز پول بي‌ارزش، بيست ساعت در روز تلاش كني و آخرش هم دستت به جايي بند نيست، چگونه مي‌توانم وقت بگذارم براي عشق بزرگم ـ داستان‌نويسي ـ مني كه آن سال‌ها ـ دهه‌ي هفتاد ـ برادري‌ام را در زمينه‌‌ي داستان نويسي نوجوان ثابت كرده‌ام؟

   برادرم محمدحسین بدری مي‌‌گفت رضا اميرخاني در جايي گفته‌ است كه براي نوشتن فصل مربوط به كوره‌هاي آجر پزي در رمان «من او» چند هفته هر روز صبح تا شب به محل كوره‌ها رفته‌ام تا حس بگيرم و معلوماتم را در اين زمينه افزايش دهم. حسين از او پرسيده: «فكر مي‌كني چند نفر مثل تو در ايران هستند كه دغدغه‌ معاش به آن‌ها اجازه دهد چندين روز كنار لوكيشن داستانشان بيتوته كنند؟»

  روي سخنم با دوستاني است كه نه تنها فقط جلوي پايشان را مي‌بينند، بلكه در همان منظر محدود هم غالباً خودشان را مي‌بينند و منافع ديگران برايشان اهميتي ندارد.

  اين هم دهم ارديبهشت. خوب، كه چي؟! تولدم مبارك؟ خودم هم يادم رفته بود. دم غروبي خاله‌جان از كرج اس‌ام‌اس زد و تبريك گفت. همين الآن هم اس‌ام‌اس كاشفي عزيز رسيد. سوري عزيز هم سورپرايز كرد و كادو گرفت و لابد بعد از ارسال اين پست، كامنت‌هاي دوستان هم مي‌آيد. اما واقعاً نمي‌دانم بايد خوشحال باشم يا ناراحت. زندگي، البته از نعمت‌هاي بي‌بديل خداوند مهربان به بنده‌هاست؛ (كافي است خودت را جاي هزاران نفري بگذاري كه همين امروز پيمانه‌ي عمرشان لبريز شد و به ديار باقي شتافتند، تا درك كني نعمت حيات، چه‌قدر بزرگ است و تو چه آدم خوش‌شانسي بوده‌اي كه اجازه داده‌اند بار ديگر سالروز تولدت را به چشم ببيني.)

گاهي اوقات، دعا كردن هم دل شير مي‌خواهد. قبول نداريد؟ مثلاً اين شعر مناجات‌گونه‌ي حضرت حافظ را كداممان جرأت داريم در شرايط حساس و ضيق، زير لب زمزمه كنيم كه:

وصال او زعمر جاودان به

خداوندا مرا آن ده كه آن به

 خدا وكيلي اين‌قدر مرد هستيم كه بي‌خيال حاجت‌هاي مادي ـ كه براي به چنگ آوردنش خودمان را به آب و آتش مي‌زنيم ـ بشويم و دلمان را به او بسپاريم و در تنگناها اين‌قدر از او طلبكار نباشيم؟

 به خدا دعا كردن هم جرأت مي‌خواهد و لياقت.