نمي‌دانم فيلم عروسي خوبان مخملباف را ديده‌ايد يا نه؟

    حاجی؛ شخصيت اصلي فيلم، عكاس است و پس از بازگشت از جبهه، تلاش مي‌كند ناهنجاري‌هاي جامعه را با دوربينش به تصوير بكشد؛ تا جايي كه يكي از هم‌سنگرانش در مراسم عروسي حاجي مي‌گويد: «دوربين حاجي، چشم نگران انقلاب است.» و...

   بگذريم. يك روز دختر و پسري براي گرفتن عكس به آتليه‌ی حاجي و شريكش مي‌آيند. دختر، مقابل دوربين روسري را از سرش برمي‌دارد. حاجي كه از اين صحنه شوكه شده از آتليه بيرون مي‌رود و كار را به شريكش محول مي‌كند. همكار حاجي از آن دو عكس مي‌‌گيرد و نسبت به كشف حجاب دختر هيچ عكس‌العملي نشان نمي‌دهد. حاجي كه حسابي شاكي است، به همكارش مي‌گويد: «نمي‌دانستم قرمساق شده‌اي!»

    طرف با بي‌خيالي شانه بالا مي‌اندازد و مي‌گويد:« از نظر امسال تو، همه‌ی مردم ق... هستند.»

     اين مقدمه‌ي طولاني را نوشتم كه بگويم زماني عاشق سينه‌چاك مخملباف بودم. اگرچه مخملباف بعدها به همه چيز پشت پا زد و ما هم از دستش دل‌گير شديم؛ اما آن‌چه باعث شده بود در آن برهه به او علاقه‌مند شوم و كارهايش را مو به مو دنبال كنم، همين پيش‌بيني‌هاي روشن‌فكرانه‌اش بود. محسن به‌خاطر درك و شناخت عميقي كه از مردم ايران داشت، هميشه در فيلم‌ها و داستان‌هايش روابط اجتماعي يك يا دو دهه‌ي بعد را پيش‌بيني‌ مي‌كرد.

   و اما... اصل مطلب:

   امروز شاهد دو اتفاق تلخ بودم كه اوقاتم را حسابي به‌هم ريخت و ياد «حاجي» مخملباف و آن صحبتش افتادم. اولي را مي‌نويسم و دومي بماند براي يك فرصت بهتر.

   اول صبحي سوار اتوبوس شده بودم. يك جوان به ظاهر بامزه، جلوي چشم 50ـ60 نفر مسافر، ظاهراً مي‌خواست اداي پيرمردهاي متديني را دربياورد كه هنوز طبق يك سنت پسنديده و در معرض فراموشي، به محض سوار شدن به اتوبوس، از مسافرها صلوات مي‌گيرند.

   از لحن جوان كاملاً مشخص بود كه قصد مسخره‌بازي دارد. از سلامتي مسافرها و راننده گرفته تا كلاچ و بوق! ماشين و سلامتي احمدي‌نژاد و شادي روح 124 هزار پيغمبر و... نه يكي و دو تا، حداقل تا زماني كه طاقتم را از دست بدهم و وسط راه پياده بشوم، لااقل ده صلوات به همين شيوه از مردم گرفت. مسافرها هم كه ظاهراً اول صبحي دنبال سرگرمي بودند، جوابش را مي‌دادند و با پيروي از او به اين مسخره‌بازي دامن مي‌زدند.

   البته سوءتفاهم نشود. نمي‌خواهم با يادآوري اين نكته كه به‌خاطر اين بي‌حرمتي آشكار، بين راه از اتوبوس پياده شدم و بقيه‌ي راه را با تاكسي آمدم، خودم را منزه نشان بدهم. حقش‌ بود كه با مشت، دهان اين جوان بي‌ادب را خرد كنم؛ اما حيف... مي‌دانم كه به قول«حاجي» داريم دو سر قاف مي‌شويم!